YAŞAMAK GÜZEL

TEŞHİS ALDIĞI ANDAKİ DUYGULARI

Rutin kontrollerim sırasında karın bölgemde büyük bir tümör olduğunu ve alınması gerektiğini öğrenip, bir sürü tetkikler sonrası ameliyat oldum. Patoloji sonucum hastanede yatarken gelmiş, doktorumdan kanser olduğumu öğrendim. Ağlamaya başladım; ben ölürsem çocuklarım ne olacaktı, eşim, annem, babam çok üzüleceklerdi. O an kanser eşittir ölümdü benim için. Neden ben, ne hata ettim? Kafamda deli sorularla tedavi sürecim başladı. Aldığım ilaç saçlarımı, kaşlarımı, kirpiklerimi hepsini dökecekti, kuaföre gidip saçlarımı kestirme cesareti gösterememiştim. Saçlarımı eşim ve iki oğlum birlikte tıraş ettiler, artık ailemizin bir KELTOŞ’u vardı. Sonu bilinmez bir yolda bıçak sırtında yürüyor gibiydim, bir ayağım tökezlerse aşağıya gidebilirdim. Ölecek miydim, yaşayacak mıydım? Bu sorular eşliğinde 6 kür kemoterapi sürecini tamamladım.

TEDAVİ SONRASI DUYGULARI

Tedavim bittikten sonra ben artık eski ben değildim. Yaşanacak bir gün var o da bugündür diyorum ve hayatı doya doya istediklerimi yaparak yaşıyorum. Fotograf çekmeyi özellikle de sahilde dalgaların sesi eşliğinde gün batımı fotografı çekmeyi çok seviyorum. Kiminle görüşmek istiyorsam onunla görüşüyorum, kanser bana önce ben demeyi ve “hayır” demeyi öğretti. Ben önemliyim, ben kendimi ve hayatı seviyorum, yaşamak çok güzel.